Heel veel schaatspret....

Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst de Molentocht geschaatst heb, maar a) het was lang geleden en b) het was een pokke-end....

Dat laatste is het nog steeds...

Vanmorgen vroeg druppelden de schaatsers al vroeg binnen op de papenmuts; pa met ome Gerrit en zijn schaatsvriend Wim en even later kwam ook Alfred uit Wijchen binnen. Drie volleerde opa's en twee 'jonkies' die ook al geen dertig meer waren. Stiekem kneep ik hem wel. Alfred heeft vanaf mensenheugenis tot ergens in de twintig geschaatst bij de IJsvrienden, Gerrit schaatst nog steeds, Wim is de schaatsvriend van Gerrit dus die kan het ook en mijn vader is een Molentocht-oudgediende.

En ik? Ik kan me de laatste Molentocht nog goed herinneren... Van de 75 kilometer hadden we volgens mij er 60 met tegenwind en 50 met scheuren. Van dat eerste hadden we toen allemaal last en ik he b toen zo'n beetje elke scheur gezien.

Dit jaar was het mooi weer. Strakke blauwe lucht, nauwelijks wind en zelfs het ijs was op het eerste stuk stiekem best goed. Helaas had mijn vader nu de hoofdprijs en was hij degene die bijna elke scheur voor zijn kiezen kreeg. Dat hij gisteren in de Biesbosch met het schaatsen gevallen was, waar hij met een flinke kramp in zijn kuit van het ijs af moest gaan, hielp daarbij niet echt. Na een korte lunch in tussen Groot-Ammers en Streefkerk en later nog op de Kinderdijk, gingen we op de terugweg door lieflijke dorpjes als Oud-Alblas en Molenaarsgraaf enzo. Helaas was het ijs hier redelijk bar door de vele scheuren. Na nog een paar harde valpartijen hield mijn vader het voor gezien in Brandwijk. Gelukkig had hij zijn geliefde Crocjes bij en hoefde hij zicht niet in de kroeg te verschansen.

Wij kluunden van Brandwijk via Ottoland naar Vuilendam met telkens niet meer dan een vreselijk kort stukje op de schaats. Na Vuilendam terug richting Giessenburg waar de auto stond. Helaas voor mij ging het tempo nu meteen omhoog, maar na een korte aanraking met het ijs en 1 schaats waar ik niet helemaal meer stabiel op kon staan, kwamen we toch in Giessenburg aan. Gerrit ging linksaf richting de auto om mijn vader op te halen, maar Alfred, Wim en ik gingen na een korte stop voor punch, nog door naar Hardinxveld voor de laatste stempel. Nog het laatste beetje karakter er uit gehaald en terug bij Giessenburg nog 1 keer klunen voor we weer terug bij de start waren om ons felbestreden kruisje op te halen. Nog een punch om het te vieren (als of je Thomas bij je hebt...) en het laatste stukje naar de auto gingen verdacht lekker. Bij de auto de grootste prijs; de schaatsen uit en de schoenen aan!!!! Pa en Gerrit waren namelijk ook weer terug dus mijn schoenen -die bij pa in de auto stonden- waren er ook echt.

Vanavond thuis heerlijk gegeten en na het eten nog met Tijs gespeeld voor ik in mijn hete badje mocht stappen. Wat zal ik slapen! (en wat zal ik een spierpijn hebben morgen....)

Maar gelukkig hebben we de foto's nog....